Co kryje się pod pojęciem niebieskiej herbaty?

To pojęcie, którym dość często określa się herbatę chińską oolong. Napar otrzymuje się na skutek poddania herbacianych liści procesowi częściowej fermentacji. Znawcy sytuują niebieską herbatę gdzieś pomiędzy zieloną a czarną. Herbaciane krzewy, z liści których wytwarza się ten specyficzny rodzaj (camelia sinensis, ta sama, z której powstaje tradycyjna chińska herbata), rośnie w północnej części Tajwanu, Chinach, Wietnamie, Indiach i Nepalu. Jeśli by chcieć scharakteryzować niebieską herbatę, należy wspomnieć o tym, że w Europie bywa określana jako smocza, niebieska lub turkusowa. Do naparu należy wykorzystać łyżeczkę suszu i 120 ml wody (temperatura powinna wynosić 90 stopni Celsjusza). Czas parzenia nie powinien przekraczać 5 minut.


Jakie jeszcze rodzaje produktów można określić mianem niebieskiej herbaty?

Koneserzy, którzy znają się na gatunkach herbat, termin ten zarezerwowali dla suszu powstałego z kwiatów klitorii ternateskiej. Niebieska herbata daje intensywnie turkusowy napar, którego nie sposób osiągnąć poprzez zaparzenie listków camelii sinensis. Bywa stosowana w medycynie ajurwedyjskiej – z uwagi na swoje walory smakowe (ziołowy posmak), jak również na liczne prozdrowotne właściwości. Napar z herbaty niebieskiej ma działanie przeciwzapalne i działanie przeciwbakteryjne, dzięki czemu sprzyja zmniejszaniu prawdopodobieństwa zachorowania na wszelkie infekcje bakteryjne czy stany zapalne. Ma właściwości antydepresyjne, uspokajające oraz zwalcza stany lękowe. Intensywny niebieski kolor herbaty, wręcz wyglądający syntetycznie, daje niesamowite efekty wizualne, czym zdecydowanie zaskarbił sobie serca wielu osób, ceniących kolorowe napoje. Klitoria ternateska jest częstym i naturalnym barwnikiem spożywczym, stosowanym na przykład do gotowania ryżu czy też do wielu drinków. Herbata jest do nabycia w wielu herbaciarniach i sklepach ze zdrową żywnością. W Azji często tworzy się na jej bazie egzotyczne napoje – często z dodatkiem cytryny. Istnieje wiele różnych sposobów wykorzystania wyjątkowego, niespotykanego we florze zbyt często koloru.